Şu hayatta öğrendiğim şey: Bir şiiri 40 kez okursanız başınıza gelir

Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Yoksa gururlu bir kişiyim, inan ki

Sonra başı omzumda “kendimi çok savunmasız hissediyorum” dedi. Aşk cennetten kopmuş bir duygu monsieur… Cennet ise bayıltıcı güzellikte olmalı.

İtiraf etmeliyim ki mutlu olunca burda sik gibi kalıyorum. Siz sağlıcakla kalın.

Nevizade’ye giderdik belki de. Çok sarhoş olurdum ben. Düzgün düşünemezdik. Evlerimize gitmezdik.

Ben burdan gelip geçen bir yel olurum. Yel olurum…

Şimdi bana nasıl bir çocukluğum olduğunu mu soruyorsun ? Bir tane bile aşık olduğum komşu çocuğu olmadı.

-Bir iki üç dört beş

Daha ne kadar mutlu olmaya yeltenmem bilmiyorum

Bir huy düşün

Bir huydan kurtulmak ne kadar zor olabilir

Benim yerime de düşün

Meşgulüm;

Kendimi mutsuz etmekle

-Altı yedi sekiz dokuz on

Sana dönmeyeceğimi biliyorum

Sen de biliyorsun

Bilmiyor da olabilirsin

Gel demeyi denesene

Hayır deyip

Kendimi mutsuz etmeyi özledim

-Onbir oniki onüç ondört onbeş

Biliyorum

Ayrı yazılır onlar

Siktir et yazım kurallarını

Ben siktir ettiysem

Gerçekten mutsuzum

-On altı on yedi on sekiz on dokuz yirmi

Ne garip

Sadece yirmi mutlu şimdi de

Yirmi’yi ayırmak için mi uğraşsak

-Yirmibir yirmiiki yirmiüç yirmidört yirmibeş

Bu kez hepsi

Birer çift

Kusursuz olmayan

-Yirmi altı yirmi yedi yirmi sekiz yirmi dokuz otuz

Yazıyı anlamamanızı umuyorum

Etrafta gördüğüm insanların çoğu mutluluğu ”amaç” haline getirmişler. Halbuki mutluluk; amacın  bir ürünü olan ”sonuç” değil midir efendiler ? Mutluluğu amaç haline getirmiş insanlar nedense mutluluk kelimesinin arkasına sığınmış sığ insanlar gibi geliyor bana. Hele de sürekli mutluluk adına konuşup, mutluyum tablosu çizmeye çalışan insanlar… Tamam bunları geçiyorum. Ya bu şahıslara salyaları aka aka bakan insanlar?  Biri bu şahıslara mutluluğun ne olduğunu anlatsın, kendimi yiyip bitiriyorum burada. Ha şunu da söylemeden geçmeyeyim; bir insan gerçek mutluluğu bulduysa bile hep mutlu olmamalı. Bir insanın ”farkında” olabilmesi için mutlak ve mutlak suretle mutluluğunun yanında mutsuzluğunu da besleyebilmeli. Anlayan varsa; buyursun, kahve içmeye davetlim…